Historia Piłki Nożnej

Tutaj znajdziesz informacje o Mistrzostwach Świata i Mistrzostwach Europy, Igrzyskach Olimpijskich.
Europejskich pucharach i rozgrywkach polskiej ligi.
MUNDIAL
EURO
EUROPEJSKIE PUCHARY
IGRZYSKA OLIMPIJSKIE
POLSKA EXTRAKLASA
HISTORIA POLSKIEJ PIŁKI NOŻNEJ POLECAMY

POLSKIE MUNDIALE W PIGUŁCE:

TOP 20 bramek Polskiej Reprezentacji na mundialu

Historia Polskiej Piłki

Historyczne mecze reprezentacji Polski

https://www.youtube.com/watch?v=vCp00SKobzg&list=PL1YdeC_0diaehtiZHXv1ySzOLzLVRkDh6

Rys historii piłki nożnej:

Początków tej dyscypliny, jak i innych odmian futbolu, można doszukiwać w popularnych w różnych cywilizacjach grach z piłką. Na Wyspach Brytyjskich zwyczaj ten jest nieznanego pochodzenia. Mógł dotrzeć z Celtami, Rzymianami, Duńczykami, czy Normanami. Można prześledzić niesłabnącą popularność futbolu ludowego od najstarszej znanej notatki sporządzonej między 1174 a 1183 r. Pochodzenie angielskiej nazwy sportu – ‘football’ – również nie jest wyjaśnione. Do dziś tradycyjny futbol ludowy przetrwał w niektórych miejscowościach Zjednoczonego Królestwa, jak np. Royal Shrovetide Football.

Określenie „soccer” nie jest słowem rdzennie amerykańskim, a wywodzi się z brytyjskiego angielskiego i jest slangowym skrótem pełnej nazwy piłki nożnej: „association football[5]. Jest ono używane w licznych krajach angielskojęzycznych, gdzie dominuje inny rodzaj futbolu, np. futbol amerykański, czy futbol australijski.

Piłka nożna jest najpopularniejszą na świecie dyscypliną sportu, a jej początków należy szukać w bardzo odległych czasach. Ze starych kronik chińskich wynika, że w ramach ćwiczeń wojskowych grali w nią żołnierze cesarscy już w V wieku p.n.e. Grze z piłką poświęcali się także, m.in. starożytni Grecy (episkyros, phainida) i Rzymianie (harpastum). W średniowieczu grano w piłkę we Francji (soule), w Anglii (football) oraz we Włoszech (calcio, pallone).

Za kolebkę współczesnej piłki nożnej uważana jest Anglia. Właśnie w Anglii, w drugiej połowie XIX wieku zainaugurowano pierwsze rozgrywki piłkarskie, spisano pierwsze przepisy gry i wprowadzono piłkę nożną do szkolnych programów wychowania fizycznego. W 1863 roku, z inicjatywy The Football Association, ujednolicono przepisy gry, a w 1871 roku oddzielono ostatecznie piłkę nożną od rugby.

Powstanie w 1888 roku ligi piłki nożnej i zawodowstwa oraz wprowadzenie w 1900 roku piłki nożnej do programu igrzysk olimpijskich ugruntowało ostatecznie pierwszoplanową pozycję footballu wśród innych dyscyplin sportowych. Tytuł trzykrotnego mistrza olimpijskiego posiada Anglia, która w latach 1900, 1908 i 1912 wygrywała turnieje finałowe.
Utworzona w 1904 roku Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA) skupia obecnie ponad 200 związków krajowych, które zrzeszają blisko 300 milionów graczy i 5 milionów sędziów piłkarskich. Od 1930 roku FIFA patronuje mistrzostwom świata mężczyzn. W pierwszym Mundialu, rozegranym w 1930 roku w Urugwaju zwyciężyła drużyna gospodarzy. Pięciokrotnymi triumfatorami imprezy byli
reprezentanci Brazylii (1958, 1962, 1970, 1994, 2002),                                                                                                             czterokrotnymi Włosi (1934, 1938, 1982, 2006),                                                                                                                                 i gracze niemieccy (1954, 1974, 1990, 2014).

Piłka nożna to  najpopularniejsza grą zespołową na świecie. Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA) zrzesza ponad dwieście federacji. Również w Polsce futbol jest niezwykle popularny A jak się to wszystko zaczęło?

Futbol w Polsce pojawił się na stałe w latach 80 XIX wieku. Pierwszym regionem, gdzie kopano piłkę na poważnie była Galicja.Pierwsze zawody footballowe zostały rozegrane w 1894 roku we Lwowie przy okazji Wystawy Krajowej. W Galicji powstały także pierwsze kluby piłkarskie – Sława (1903), Pogoń, Lechia, Hasmonea (1905) we Lwowie oraz Cracovia (1906) i Wisła (1907) w Krakowie. W roku 1919 utworzono Polski Związek Piłki Nożnej (PZPN). Z istniejących do tej pory klubów palmę pierwszeństwa posiadają Wisła Kraków i Cracovia. Jednak pierwszym klubem była założona w 1904 roku Pogoń Lwów.

Po I wojnie światowej powstał Polski Związek Piłki Nożnej, który niebawem przystąpił do FIFA założonej w 1904 roku. Po zorganizowaniu PZPN-u rozwój piłki nożnej w Polsce uległ przyśpieszeniu. Pierwsze mistrzostwa kraju, nie rozegrane jeszcze systemem ligowy, lecz pucharowym przyniosły sukces Cracovii. W 1921 roku reprezentacja Polski rozegrała z Węgrami w Budapeszcie pierwszy oficjalny mecz międzypaństwowy (porażka 1:0).

W tym samym roku tytuł pierwszego Mistrza Polski zdobyła drużyna Cracovii.

Ważnym punktem w historii polskiej piłki nożnej były Igrzyska Olimpijskie w Paryżu. Pierwsze z udziałem polskiej reprezentacji. Niezwykłą decyzję podjął wówczas PZPN, dla lepszego przygotowania piłkarzy do zawodów, zawiesił rozgrywki ligowe. Udział w igrzyskach okazał się jednak kompletną klapą. Po porażce 0 do 5 z „bratankami”, zawodnicy wrócili do kraju.

Pierwsze rozgrywki ligowe zainaugurowano w 1927 roku. Przeciwnikiem utworzenia jednych rozgrywek był PZPN, ale większość czołowych drużyn, oprócz Cracovii, postanowiło wziąć udział we wspólnym przedsięwzięciu. Rozwój ligi wpłynął także na  umiejętności piłkarzy. Na potęgę ligową wyrósł zespół Ruchu Hajduki Wielkie, czyli dzisiejszego Ruchu Chorzów. Zespół z Górnego Śląska zdobył mistrzostwo pięciokrotnie i gdyby nie wybuch II wojny światowej mógłby dopisać szósty tytuł do swojej kolekcji.

Pierwszy udział w eliminacjach do Mistrzostw Świata miał miejsce w 1934 roku O awansie miał zadecydować dwa mecze z Czechosłowacją. Pierwszy pojedynek na stadionie Legii Warszawa Polacy przegrali 1:2, a na rewanż nie pojechali. Czy zdecydowały względy polityczne, czy strach przed dotkliwą porażką nie wiadomo. Jedna z wersji mówi o niechęci władz polskich i czechosłowackich do siebie. Jak było naprawdę chyba się nigdy nie dowiemy. Cztery lata później było już lepiej. Reprezentacja z orzełkiem na piersi wylosowała przeciwników z Belgradu. Jugosławia, choć dość mocna nie mogła przeciwstawić się sile ówczesnej polskiej reprezentacji.

Efekt obu spotkań był taki, że piłkarze pojechali do Francji. Tam spotkali się z już wielką, choć jeszcze nie faworyzowaną Brazylią. Ten mecz stał się jednym z najsłynniejszym w historii polskiej piłki nożnej. Pojedynek z 1938 roku niestety został jednak przegrany przez Ernesta Wilimowskiego i spółkę 5:6.

Polska reprezentacja była wymieniana jako jeden z faworytów następnych Mistrzostw Świata (1942). Takie opinie nasiliły się  szczególnie po efektownej wygranej z wicemistrzem świata – Węgrami 4:2, na cztery dni przed wybuchem II wojny światowej.

Po wojnie Polska długo nie mogła doczekać się występu w finałowej fazie zarówno Mistrzostw Świata jak i europejskiego czempionatu. Nie znaczy to jednak, że nie posiadała piłkarzy wybitnych i nie rozgrywała genialnych spotkań. Do historii przeszedł słynny mecz na stadionie Śląskim. Nasza reprezentacja z Gerardem Cieślikiem w składzie „rozłożyła na łopatki” Związek Sowiecki ze słynnym Lwem Jaszynem. Mecz, jak każda wtedy rywalizacja sportowa ze wschodnim „bratem” miał oczywiście podtekst polityczny.

Piłkarze polscy uczestniczyli w turniejach finałowych mistrzostw świata ośmiokrotnie

(1938, 1974, 1978, 1982, 1986, 2002, 2006,2018).                                                                                                               W 1974 i 1982 roku zajęli w nich trzecie miejsce.

Biało-czerwoni zdobyli także złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium w 1972 roku oraz srebrne medale w Montrealu w 1976 roku i w Barcelonie w 1992 roku.

Efekt obu spotkań był taki, że piłkarze pojechali do Francji. Tam spotkali się z już wielką, choć jeszcze nie faworyzowaną Brazylią. Ten mecz stał się jednym z najsłynniejszym w historii polskiej piłki nożnej. Pojedynek z 1938 roku niestety został jednak przegrany przez Ernesta Wilimowskiego i spółkę 5:6.

ZOBACZ MECZ POLSKA – BRAZYLIA NA MŚ 1938 w Francji

Polska reprezentacja była wymieniana jako jeden z faworytów następnych Mistrzostw Świata (1942). Takie opinie nasiliły się  szczególnie po efektownej wygranej z wicemistrzem świata – Węgrami 4:2, na cztery dni przed wybuchem II wojny światowej.

Po wojnie Polska długo nie mogła doczekać się występu w finałowej fazie zarówno Mistrzostw Świata jak i europejskiego czempionatu. Nie znaczy to jednak, że nie posiadała piłkarzy wybitnych i nie rozgrywała genialnych spotkań. Do historii przeszedł słynny mecz na stadionie Śląskim. Nasza reprezentacja z Gerardem Cieślikiem w składzie „rozłożyła na łopatki” Związek Sowiecki ze słynnym Lwem Jaszynem. Mecz, jak każda wtedy rywalizacja sportowa ze wschodnim „bratem” miał oczywiście podtekst polityczny.

ZOBACZ MECZ POLSKA – ZSRR 1957

Reprezentacje grala coraz lepiej również dzięki sukcesom klubowym. To właśnie Górnik Zabrze zdobywający rok po roku mistrzostwa kraju, i Legia Warszawa stały się wizytówkami polskiego futbolu zagranicą. Na  efekty nie trzeba było długo czekać. Finał Pucharu Zdobywców Pucharów i półfinał Pucharu Europy Mistrzów Krajowych, w latach 90 zmienionego na Ligę Mistrzów. W końcu to co się nie udało pokoleniu Gerarda Cieślika, osiągnęli Kazimierz Deyna, Włodzimierz Lubański i Grzegorz Lato. Najpierw (1972) mistrzostwo olimpijskie w Monachium.

OLIMPIADA 1972 Niemcy Monachium

ZŁOTA JEDENASTKA

A po nim piękne zwycięstwo nad Anglią w Chorzowie, a w październiku 1973 roku słynny remis na Wembley z genialną grą w bramce Jana Tomaszewskiego. Wszystko pod wodzą genialnego trenera jakim był Kazimierz Górski.

ZOBACZ MECZ POLSKA – ANGLIA 1973 Elminacje do MŚ-74

 

MUNDIAL-1974 Niemcy

Rok później był Mundial w RFN, gdzie „kopciuszek” z Polski pobił Argentynę, Włochów i Brazylię. Drogę do finału zamknęła porażka z gospodarzami. Trzecie miejsce ekipy prowadzonej przez trenera Kazimierza Górskiego stało się prawdziwym początkiem „złotej ery” polskiego futbolu.

OLIMPIADA MONTREAL Kanada 1976

MUNDIAL-1978 Argentyna

Jeszcze silniejsza reprezentacja wybrała się do Argentyny w 1978 roku. Oprócz kontuzjowanego cztery lata wcześniej Lubańskiego dołączył Zbigniew Boniek. Polakom jednak nie udało się odnieść oczekiwanego sukcesu.

MUNDIAL 1982 Hiszpania

Sukces przyszedł na następnych mistrzostwach, które odbywały się w cieniu stanu wojennego. Trzecie miejsce nie zostało zdobyte tak efektownie jak w 1974 roku. W półfinale przegraliśmy z późniejszymi mistrzami świata Włochami, a o porażce zadecydował brak w składzie, odsuniętego za żółte kartki Zbigniewa Bońka.

 

MUNDIAL 1986 Meksyk

Ostatnie mistrzostwa „złotej ery” to cztery spotkania w Meksyku i słynna klątwa „Zibiego”,czyli Bońka, który przepowiedział, że Polska nie zagra na Mundialu przez 20 lat. Niewiele się pomylił.

 

Euro 1988 Niemcy Elminacje

Mundial- 1990 Włochy  Elminacje .

EURO 1992 Szwecja  Elminacje:

 

 

OLIMPIADA BARCELONA Hiszpania 1992

MUNDIAL 1994 Stany Zjednoczone Elminacje:

EURO 1996 Anglia  Elminacje:

 

MUNDIAL 1998 Francja Elminacjr:

 Eliminacje EURO 2000 Belgia i Holandia

MUNDIAL 2002 Korea Pld i Japonia

Po transformacji ustrojowej i upadku polskiej ligi na awans Polaków czekaliśmy 2002. Niestety drużyna Jerzego Engela nie sprostała zadaniu  i opadła po rundzie grupowej.

Euro 2004 Portugalia Elminacje

 

MUNDIAL 2006 Niemcy

podobnie jak 4 lata później wybrańcy Pawła Janasa. Teraz polscy fani czekają na powtórzenie sukcesów lat 70. i 80. przez pokolenie Ebiego Smolarka i Kuby Błaszczykowskiego. Już wkrótce eliminacje do kolejnych mistrzostw świata.

 

 

EURO 2008 Austria i Szwajcaria

Mundial 201o Republika Południowej Afryki Elminacje:

 

EURO 2012 Polska i Ukraina

Mundial 2014 Brazylia Elminacje

EURO 2016 Francja

 

MUNDIAL 2018 Rosja

 

Rys historii piłki nożnej część 2:

Pierwszy w Polsce oficjalny mecz piłki nożnej kobiet odbył się w 1971 roku w Szczecinie, a pierwsze zawody międzypaństwowe nasze zawodniczki rozegrały z Włoszkami w 1981 roku (porażka 3:0). Dopiero w 1989 roku zarząd Polskiego Związku Piłki Nożnej powołał Wydział Piłkarstwa Kobiecego. Polki ani razu nie zakwalifikowały się do rywalizacji w turniejach finałowych IO i mistrzostw świata.

Organizacja działań w grze w piłkę nożną ciągle ewoluuje. W Anglii w latach 1810-1863 w okresie żywiołowej gry, opartej na dużej, indywidualnej improwizacji zawodników, stosowano ustawienie zawodników 1-10 (bramkarz i napastnicy). W 1863 roku powstało ustawienie oparte na dwóch liniach zawodników grających w polu 1-1-9 (bramkarz, obrońca, napastnicy). Ujednolicenie przepisów gry, dokonane w latach 1863-1872, oraz systematyczne podnoszenie poziomu umiejętności gry spowodowało liczne zmiany w sposobach ustawienia zespołów.

Najczęściej stosowano ustawienie 1-2-8 lub systemy oparte na trzech liniach: 1-1-1-8; 1-1-2-7 lub 1-2-1-7.
W 1872 roku reprezentacja Szkocji w meczu z Anglią zastosowała nowy wariant ustawienia, a mianowicie 1-2-2-6. W odpowiedzi, w 1883 roku, Anglicy wykorzystali nowy oryginalny system gry, zwany klasycznym lub piramidalnym. Charakteryzował się on ustawieniem zawodników w kształcie piramidy – bramkarz – 2 obrońców – 3 pomocników – 5 napastników (1-2-3-5). Opierał się o wyraźne wzmocnienie linii pomocy i wyrównanie liczby zawodników ofensywnych i defensywnych. Był konsekwencją przepisu o spalonym, który ograniczał działania ofensywne, a ułatwiał bronienie. W tym systemie gra obrońców polegała głównie na działaniach w określonych strefach boiska. Szczególną role spełniał środkowy pomocnik, który był pierwszym zawodnikiem rozgrywającym, kierował grą, decydował o przyspieszeniu lub zwolnieniu akcji, wspierał obrońców i napastników.

W 1925 roku, w związku z malejącym zainteresowaniem meczami piłki nożnej, zmieniono przepis o spalonym. Doprowadziło to do powstania nowego systemu gry zwanego WM lub systemem „trzech obrońców” (1-3-2-2-3). Był on bardzo popularny i stosowany w grze przez około 25 lat. Gra stała się coraz bardziej atrakcyjna, zwielokrotniła się bowiem liczba strzelonych bramek.

Podczas mistrzostw świata w Szwecji w 1958 roku, reprezentacja Brazylii zaprezentowała nowy system gry i ustawienie 1-4-2-4, zwany również „brazylianą”. Zwiększono liczbę obrońców z trzech do czterech, utrzymano bez zmian liczbę pomocników i zmniejszono formację ataku do czterech napastników. W systemie tym, w stosunku do wcześniej omawianych, znacznie wzrosły wymagania dla poszczególnych zawodników. Ustawienie 1-4-2-4 pozwalało na atakowanie i bronienie ósemką zawodników. System brazylijski zrewolucjonizował dotychczas stosowaną organizację działań zespołowych, wniósł znaczny wkład w rozwój piłki nożnej.

Na przełomie lat 60. i 70. ubiegłego wieku tworzyły się nowe systemy gry. Wariant 1-3-3-4 nie osłabiając liczbowo linii ataku, wzmacniał obronę w środkowej strefie boiska. Bardzo popularny stał się system 1-4-3-3, stwarzający lepsze zabezpieczenie własnej bramki (zwłaszcza w środkowej strefie boiska), pozwalał jednocześnie na atakowanie trójką wysuniętych napastników wspieranych przez jednego, dwóch lub trzech pomocników.

W latach 90. ubiegłego wieku drużyny często stosowały systemy 1-4-4-2 i 1-3-5-2, umożliwiające skuteczniejszą realizację celów gry defensywnej i szybkie przechodzenie do atakowania. System gry 1-4-5-1 zastosowano po raz pierwszy na mistrzostwach Europy w 2000 roku, zorganizowanych wspólnie przez Belgię i Holandię.

Współczesna organizacja działań w grze w piłkę nożną jest twórczym rozwinięciem zapoczątkowanego przez Holendrów w latach 70. ubiegłego wieku „futbolu totalnego”, strategii gry opartej w głównej mierze o uniwersalizm umiejętności gry poszczególnych graczy, w myśl formuły „wszyscy atakują i wszyscy bronią w sposób zorganizowany”. Z jednej strony od zawodników wymaga się wysokich umiejętności gry na danej pozycji, z drugiej zaś kompetencji w grze związanej z wymiennością pozycji. W konsekwencji we współzawodniczeniu istnieje względna równowaga między działaniami ofensywnymi i defensywnymi.

Wzorcowym przykładem jest tutaj drużyna Hiszpanii. Strategia gry oparta o specjalizację działań, tj. sztywne przypisanie gracza do pozycji i realizowanie zadań związanych tylko z tą rolą nie przynosi już zamierzonych efektów (vide dokonania Irlandii, czy Danii na Euro 2012). Obowiązującymi w grze ustawieniami graczy są systemy 1-4-4-2 i 1-4-5-1 (z różnymi modyfikacjami) z czwórką obrońców ustawionych w „jednej linii” i jednym lub
dwoma napastnikami wysuniętymi do przodu, chociaż organizacja działań ofensywnych drużyny mistrzów Europy (gra w wielu meczach bez klasycznego wysuniętego napastnika) może świadczyć o ewolucji systemu gry w kierunku dalszej wszechstronności działań. Czyżby 1-4-6-0? Zobaczymy…

A teraz o dwóch najważniejszych odmianach 11-osobowej piłki nożnej – futsalu (piłki nożnej halowej) i beach soccera (piłki nożnej plażowej).
Powstanie futsalu jest związane nierozerwalnie z rosnącą w latach 20. i 30. ubiegłego wieku w Ameryce Południowej popularnością piłki nożnej 11-osobowej. Obserwujący zjawisko niezwykłego zainteresowania piłką nożną, Urugwajczyk argentyńskiego pochodzenia Juan Carlos Ceriani wymyślił pięcioosobową odmianę tej gry. Opracowane przez niego pierwsze przepisy gry umożliwiały uprawianie pięcioosobowej odmiany futbolu zarówno w hali, jak i na otwartej przestrzeni. Piłka nożna halowa zdobyła szybko popularność w Ameryce Południowej. W 1958 roku Brazylijska Federacja Sportu opracowała i opublikowała reguły tej gry – „futebol de salao”.

W 1965 roku powstała Południowoamerykańska Konfederacja Piłki Nożnej Halowej. W tym samym roku odbył się pierwszy międzynarodowy turniej w futsalu – Puchar Ameryki Południowej, którego triumfatorem został zespół Paragwaju. Kolejne sześć turniejów, aż do 1979 roku, wygrywała drużyna Brazylii.

Do Europy piłka nożna halowa dotarła wraz z falą emigrantów portugalskich powracających z Ameryki Południowej w latach 70. ubiegłego wieku. Ciągły rozwój futsalu zaowocował powstaniem Międzynarodowej Federacji Futsalu (FIFUSA – Federacion Internacional de Futbol de Salon).

W 1981 roku FIFUSA zorganizowała pierwsze mistrzostwa świata w Sao Paulo w Brazylii, a w 1985 roku przyjęła nazwę dla tej dyscypliny sportowej – FUTSAL. Pierwsze, historyczne mistrzostwa świata pod egidą FIFA rozegrano w Holandii w 1989 roku. Triumfatorem rywalizacji została reprezentacja Brazylii, która wygrywała także turnieje finałowe w 1992, 1996, 2008 i 2012 roku. Dwukrotnymi Mistrzami Świata są piłkarze halowi z Hiszpanii (2000, 2004).
W naszym kraju pierwszy oficjalny sezon ligowy zainaugurowano w 1994 roku. Jednakże już dziesięć lat wcześniej rywalizowano w różne odmiany piłki nożnej, zmniejszonej pod względem liczby graczy. W latach 1984-1988 organizowano cykliczne Mistrzostwa Polski w mini-piłce zarówno halowej (pierwszy mistrz 22-Findera Gliwice), jak i na boiskach otwartych (pierwszy mistrz PSC 62 Kaktus Warszawa).

W 1989 roku rozegrano pierwsze historyczne Mistrzostwa Polski w hali i na boiskach otwartych w wersji pięcioosobowej. Pierwszym halowym Mistrzem Polski została drużyna The Mechanics Ax Rzeszów, a na boiskach otwartych zespół Zawiszy Gliwice.
Lata 90. XX wieku to prawdziwy rozkwit piłki nożnej halowej w Polsce. W 1992 roku powołano reprezentację Polski w futsalu, która zakwalifikowała się rozgrywek finałowych mistrzostw Świata w Hongkongu, a w 2001 roku awansowała do turnieju finałowego mistrzostw Europy w Rosji. W 1994 roku powołano Ligę Halową Piłki Nożnej Pięcioosobowej (LHPNP) i ustalono jej regulamin.

W inauguracyjnym sezonie 1994/1995 rywalizowało osiem zespołów, a Mistrzostwo Polski zdobyli gracze PA Nova Texas Gliwice.
Beach soccer to piłka nożna plażowa, której reguły powstały w Stanach Zjednoczonych w 1992 roku. Pierwszy mecz nowej dyscypliny rozegrano w Miami Beach na Florydzie w 1993 roku.

W 1995 roku odbyły się pierwsze mistrzostwa świata na plaży Copacabana w Rio de Janeiro, w których najlepsi okazali się Brazylijczycy.
W ostatnich latach XX. wieku odbywała się szeroka kampania popularyzująca beach soccer na świecie – Pro Beach Soccer Tour. Powstała wtedy Europejska Federacja Beach Soccera (EFBS). Z jej inicjatywy i federacji południowoamerykańskiej powołano w 2000 roku Światową Federację Beach Soccera, która w 2005 roku nawiązała współpracę z FIFA. W wyniku porozumienia powołano FIFA Beach Soccer.

W Polsce początki piłki nożnej plażowej sięgają 2002 roku. W 2003 roku powstała Polska Federacja Beach Soccer i rozegrano pierwsze mistrzostwa Polski (Ustka). Tryumfatorem tej imprezy i pierwszym mistrzem kraju został zespół Drink Team Szczecin. Reprezentacja Polski zajęła 3. miejsce w Europejskiej Lidze Beach Soccera w 2006 roku. Od 2005 roku organizowane są Mistrzostwa Polski Kobiet w Piłce Nożnej Plażowej.

Na zakończenie słów kilka na temat innych, równie popularnych gier w piłkę nożną – sepaktakraw, footbag, getbol. W sepaktakraw rywalizują dwie trzyosobowe drużyny według zasad podobnych do gry w piłkę siatkową (ratanowa piłka może być podbijana tylko nogami, tułowiem lub głową). Gra, korzeniami sięgająca XI wieku, ceniona jest szczególnie w krajach azjatyckich. W 1960 roku ujednolicono przepisy tej gry, a w 1990 roku sepaktakraw włączono do programu Igrzysk Azjatyckich. Z kolei footbag, znany w Polsce pod nazwą „zośka”, ma zasięg globalny. Do gry wykorzystuje się małe piłeczki-woreczki mogące mieć różne wypełnienia (piasek, kamyczki, kuleczki plastikowe). Gra polega na podbijaniu piłeczki nogami i wykonywaniu tzw. tricków. Najbardziej znane odmiany tej gry to footbag netball i footbag freestyle. Od 1986 roku odbywają się corocznie oficjalne mistrzostwa świata w footbagu. Natomiast getbol jest jedną z najmłodszych gier w piłkę nożną. Powstał w 2002 roku, a jej twórcą i propagatorem jest Polak Przemysław Mielech. W 2006 roku odbyły się pierwsze mistrzostwa Europy w getbolu. Gra jest bezkontaktowa, każde przewinienie (np., wejście w przeciwnika tułowiem, barkiem, odebranie mu piłki wślizgiem) skutkuje rzutem karnym. Zawodnicy współzawodniczą w systemie jeden przeciwko jednemu na małe bramki (40 x 65 cm), a celem gry jest strzelenie większej niż przeciwnik liczby bramek.
Istnieją jeszcze inne regionalne, odmiany gry z piłką nożną, ale o tym… może przy innej okazji

Źródła: Wikipedia, Rafał Panasewicz i Pomorski Związek Piłki Nożnej